Metody selekcji

Metody selekcji określają, w jakim kierunku prowadzi się selekcję, na ile cech i jak ze sobą powiązanych (Radomska, 1982). Można je podzielić na dwie grupy: selekcję na jedną cechę oraz selekcję w kierunku kilku cech (następczą, niezależną lub wskaźnikową). Selekcja w kierunku jednej cechy jest najintensywniejsza i najłatwiejsza do przeprowadzenia. Pozwala uzyskać wyższą różnicę selekcyjną niż selekcja na więcej cech. Ma ona jednak również wady, gdyż daną cechę traktuje się w oderwaniu od pozostałych. Selekcja na jedną cechę prowadzona przez wiele pokoleń oprócz postępu w jednym kierunku może spowodować obniżenie wartości innych cech (np. polepszenie barwy okrywy włosowej, a pogorszenie gęstości lub struktury okrywy). Może także nastąpić zmniejszenie zmienności genetycznej wskutek wyeliminowania ze stada cennych genów i genotypów.

Selekcja na kilka cech ma na celu doskonalenie zwierząt pod względem dwu lub więcej cech. Selekcja następcza polega na prowadzeniu selekcji kolejno w kierunku wybranych cech. Przez kilka pokoleń selekcjonujemy na jedną cechę, a po osiągnięciu pożądanego postępu na drugą itd. Metoda ta ma zastosowanie w stadach, w których wartość jednej cechy jest zdecydowanie niższa od pozostałych. Ma ona pewne wady. Podczas selekcji na drugą lub trzecią cechę może dojść do obniżenia osiągniętego poziomu pierwszej. Zdarza się to, jeśli np. między cechami istnieje ujemna korelacja genetyczna. Selekcja w kierunku drugiej cechy działa wówczas przeciwstawnie w stosunku do pierwszej i powoduje obniżenie jej poziomu. Wskazane jest zatem po osiągnięciu postępu pod względem najważniejszej cechy zastosować inną metodę selekcji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *