Metody doboru niejednorodnego

Dobór niejednorodny (krzyżowanie) ma na celu: a) adaptację obcych genów w stadzie, b) uzyskanie mieszańców użytkowych dzięki wykorzystaniu zjawiska heterozji. W doborze niejednorodnym należy wyodrębnić krzyżowanie w obrębie gatunku i krzyżowanie międzygatunkowe.

Krzyżowanie w obrębie gatunku pozwala uzyskać oba wymienione cele. Pierwszemu z nich służą: krzyżowanie uszlachetniające i wspierające. Krzyżowanie uszlachetniające jest najczęściej jednorazowe. Samice rasy uszlachetnionej pokrywa się samcami rasy uszlachetniającej. Do dalszej pracy hodowlanej używa się uzyskanego potomstwa. Krzyżowaniu powinna towarzyszyć ostra selekcja. Metoda ta pozwala na poprawienie określonej cechy dzięki wprowadzeniu do populacji obcych genów.

Krzyżowanie wypierające stosuje się w celu upodobnienia jednej rasy do innej, o lepszych cechach użytkowych. Eliminuje się wówczas ze stada wszystkie samce i zastępuje je reproduktorami rasy lub odmiany wypierającej, do której stado ma się upodobnić. Uzyskane mieszańce samice kryje się znów samcami odmiany wypierającej, eliminując mieszańce samce. Po 6 pokoleniach takich kojarzeń stado ma 98,3% „krwi” (genów) rasy lub odmiany wypierającej. Dalsze doskonalenie prowadzi się bez krzyżowania, stosuje się jedynie selekcję. Według Sławonia (1984) metodą tą powinno się doskonalić miejscowe pogłowie zwierząt, używając samców z importu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *