Metoda niezależnych poziomów brakowania

Metoda niezależnych poziomów brakowania oznacza selekcję jednocześnie na kilka wybranych cech, dla których wyznacza się pewien minimalny poziom. Zwierzęta, które nie osiągną pożądanego poziomu którejkolwiek z cech, zostają wybrakowane ze stada, choćby były doskonałe pod względem pozostałych cech. Wymagania ustala się, biorąc pod uwagę odziedziczalność, poziom danej cechy w stadzie, a także jej ekonomiczne znaczenie. Zaletą tej metody jest jej wielostronność, wadą natomiast niezależne traktowanie cech, niezgodne z prawami biologicznymi. W selekcji tą metodą ograniczona jest wielkość różnicy selekcyjnej oraz intensywność selekcji, aczkolwiek uzyskiwany postęp hodowlany pod względem wszystkich uwzględnionych cech jest szybszy niż w metodzie następczej.

Metoda wskaźnikowa traktuje łącznie wszystkie wybrane cechy, a o przeznaczeniu zwierzęcia do rozpłodu decyduje wskaźnik (indeks) lub wynik oceny licencyjnej, tj. liczby punktów uzyskanych za różne cechy. Metodę tę stosuje się w hodowli tchórzy. Według zarządzenia Ministra Rolnictwa z 25.10.1976 roku selekcja oparta na sumie wartości cech użytkowych i hodowlanych obowiązuje fermy zarodowe i reprodukcyjne oraz stanowi podstawę ich uznawania. Wybierając jednak zwierzęta tylko na podstawie oceny licencyjnej pomija się inne cechy użytkowe, np. plenność.

Miarą intensywności selekcji w kierunku danej cechy jest różnica selekcyjna, którą oblicza się odejmując od realnej średniej wartości cechy w całym stadzie średnią wybranej grupy zwierząt. Obliczenia te należy wykonywać oddzielnie dla samic i samców. Różnice selekcyjne powinno się wyliczać dla wszystkich cech użytkowych i hodowlanych, nie tylko pokrojowych, lecz także dla plenności, dla której obliczenia są omówione poniżej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *