Krzyżowanie

Krzyżowanie mające na celu wykorzystanie zjawiska heterozji ma w hodowli mięsożernych zwierząt futerkowych ograniczone zastosowanie, gdyż brakuje dotychczas dowodów występowania heterozji w odniesieniu do cech okrywy włosowej. Zwierzęta heterozygotyczne mają jednak większą masę ciała, plenność, mleczność, żywotność.

W latach sześćdziesiątych w Katedrze Ogólnej Hodowli Zwierząt SGGW M. Bednarz przeprowadziła próby krzyżowania samic tchórzy hodowlanych z samcami norczymi. Po 21 dniach od krycia doświadczalne samice ubijano. Stwierdzono rozmieszczone niesymetrycznie zgrubienia w rogach macicy, lecz ich kształt i wielkość były odmienne niż u samic tchórzy hodowlanych krytych samcami tej samej odmiany, ubijanych również po 21 dniach od krycia. Badania anatomopatologiczne wykazały istnienie ciąży. Od samic krytych samcami norczymi, lecz pozostawionych w stadzie, potomstwa nie otrzymano. Lagerkvist (1985) podaje, że wskutek unasieniania 96 samic norek nasieniem tchórzy nie otrzymano embrionów. Niewielką liczbę zarodków uzyskano z zapłodnienia tchórzyc nasieniem norek. Zarodki te przeżyły do 27 dnia ciąży. Z cytowanych doświadczeń wynika, że krzyżowanie międzygatunkowe mięsożernych zwierząt futerkowych nie przyniosło żadnych pozytywnych rezultatów.

Fermy uznane zarodowe i reprodukcyjne powinny zatem prowadzić hodowlę w grupach w obrębie odmiany, hodowlę na linię i krzyżowanie uszlachetniające, jeżeli będzie taka potrzeba. Natomiast w fermach towarowych można stosować kojarzenie niekrewniacze w czystości odmiany, krzyżowanie uszlachetniające i wypierające. Zwierzęta importowane należy rozmnażać w grupach w obrębie odmiany. Samców importowanych powinno się też używać do krzyżowania wypierającego i uszlachetniającego (Sławoń, 1984).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *